حاج احمد! نزدیک به 30 سال گذشت از روزی که برای رهایی حزب‌الله از سیم‌خاردارهایی گذشتی که صهیونیسیم برایش ترسیم کرده بود؛ همه منتظر آمدنت بودند؛ اما جالب است بعد از این همه سال، ما برای تو سالگرد اسارت می‌گیریم.

آذرخش مهاجر! فراموش کردیم که روزی در فتح المبین غوغا کردی؛ خودت برای شناسایی رفتی، جلو خط حرکت ‌کردی و به نیروها ‌گفتی، بیایید.

حاجی! در بیت‌المقدس چند هزار اسیر گرفتی؟ هیچ کس نمی‌داند. به همان اندازه که داستان دروغین پتروس فداکار هلندی را می‌شناسند، تو را نمی‌شناسند، حسین فهمیده را هم نمی‌شناسند.

تو در بیت‌المقدس کاری کرده بودی که امام خامنه‌ای در پادگان امام حسین(ع) فرمودند «یاد احمد متوسلیان و جای سردار جاویدالاثر بسیار سبز در این نقطه است که اگر نبود، فتح خرمشهر به راحتی امکان پذیر نبود».

حاج احمد! موقعی که می‌رفتی برای مأموریت نبرد با اشقی‌الاشقیا، در پوست خود نمی‌گنجیدی، گویی در آسمان قدم برمی‌داشتی و بازهم می‌رفتی تا فتح‌المبین و بیت‌المقدس را زنده کنی، با کاظم رستگارمقدم، موسوی و کاظم اخوان.

این روزها تولدت بود؛ 59 ساله شدی؛ نیمی از عمرت را در اسارت به سر ‌بردی؛ تاریخ تولدت را هم فراموش کردیم؛ اسارتت جشن تولد‌هایت را از ذهن‌های شلوغ‌مان به برگ‌های فراموشی سپرده؛ دوستانت هم از این اوضاع خیلی ناراحتند؛ خیلی دوستت دارند، خوشحالند از اینکه امروز تو در جمع ما نیستی اما دعا می‌کنند تا بمانی برای سربازی و شمشیر زدن در ایام ظهور منجی.

حاج همت؛ بسیجی اول می بنده به رگبار بعد ایست میده

یک روز که فرماندهان ارتش، در یک قرارگاه نظامی برای طراحی یک عملیات، همه جمع شده بودند، حاج همت هم از راه رسید، امیرعقیلی، سرتیپ دوم ستاد «لشکر 30 پیاده گرگان»، حاجی را بغل کرد و کنارش نشست، امیر عقیلی به حاج همت گفت: حاجی یک سوال دارم، یک گله خیلی زیاد، من از شما بد جور دلخورم. 

حاج همت گفت: بفرمائید، چه دلخوری!

امیر عقیلی گفت: حاجی شما هر وقت از کنار پاسگاه های ارتش، از کنار ما که رد می شوی، یک دست تکان می دهی و با سرعت رد می شوی. اما حاجی جان، من به قربانت بروم، شما از کنار بسیجی های خودتان که رد می شوی، هنوز یک کیلومتر مانده، چراغ می دی، بوق می زنی، آرام آرام سرعت ماشین ات را کم می کنی، بیست متر مانده به دژبانی بسیجی ها با لبخند از ماشین پیاده می شوی،دوباره باز دستی تکان میدهی، سوار می شوی و میروی.

اما حاجی من بارها شاهد بودم که با سرعت از کنار ما رد میشی اصلا مارو تحویل نمی گیری حاجی، حاجی بخدا ما خیلی دل مان میاد.

حاج همت این ها را که از امیر عقیلی شنید، دستی به سر امیر کشید و خندید و گفت:

اصل ماجرا این است که از کنار پاسگاه های شما که رد می شوم، این دژبان های شما هر کدام چند ماه آموزش تخصصی می بینند که اگر یک ماشین از دژبانی ارتشی ها رد شد، مشکوک بشوند؛ از دور بهش علامت میدهند، آرو آروم دست تکان میدهند، اگه طرف سرعتش زیاد بشه، اول علامت خطر میدهند،بعد ایست میدهند، بعد تیر هوائی میزنند، آخر کار آگر خواست بدون توجه دژبانی رد بشود.

به لاستیک ماشین تیر میزنند.

ولی این بسیجی های که تو میگی، من یک کیلومتر مانده من بهشان مرتب چراغ میدم، سرعتم رو کم میکنم، هنوز بیست متر مانده پیاده می شوم و یک دستی تکان میدهم و دوباره می خندم و سوا می شوم و باز آرام  از کنارشان رد می شوم.

آخر این بسیجی ها مشکوک بشوند.

اول رگبار می بندند.

تازه یادشان میاد که باید ایست بدهند. 

یک خشاب و خالی می کنند، بابای صاحب بچه را در می آورند بعد چند تا تیر هوائی شلیک می کنند و  آخر که فاتحه طرف خوانده شد، داد می زنند ایست.

این را که حاجی گفت: بمب خنده بود که توی قرارگاه منفجر شد. حالا نخند کی بخند.....

گفتمان اصولگرائی که بر مبنای انقلاب اسلامی ، امام و رهبری و پیروی از ولایت فقیه استوار است ، همان ندای مقدس استقلال ، آزادی ، جمهوری اسلامی است که درسال 57 تمامی ملت بزرگ ایران سر میدادند.

راوی: همسر شهید غلامرضا باقری رخنه

ديشب با خود فكر مي كردم ... در مورد سياسيت ... در مورد كشور و در مورد اين كه كجا هستيم و به كجا بايد برسيم و چگونه به چشم اندازهاي ترسيم شده توسط ولايت دست پيدا كنيم.

به موارد مختلفي فكر كردم؛ سياسي؛ اقتصادي ؛ علمي؛ فرهنگي؛ هنري؛ ورزشي؛ اجتماعي؛صنعتي و ...

با توجه به اينكه من خودم در تمام اين زمينه ها كار كردم و بودم؛ به صورت فعاليت عملي؛ يا به صورت پژوهشي و ...  و تا حدودي با همه آن ها به صورت كمي تخصصي آشنا هستم؛ همه موارد را در ذهن خود مقايسه كردم؛ در گذشته چه بوده ايم؛ چگونه و با چه شتابي حركت كرده ايم و به كدامين سو و مهم تر ازهمه با چه سرعتي در حال حركت هستيم؟!

مقام معظم رهبري(مدظله العالي) با ترسيم مناسب چشم انداز ها و روشنگري ها و هدايت مناسب اين كشور؛ هدف؛ سرعت و تمامي جزئيات را براي رسيدن كشور به يك نقطه مناسب براي ما مشخص كرده اند.

حضرت ماه حجت را بر ما تمام كرده اند؛ راه مشخص؛ هدف مشخص؛ سرعت مشخص؛ امكانات مشخص و ...

حال اين ما مردم و مهم تر ازهمه مسئولين هستند كه بايد خود را ثابت كنند؛ هيچ عذر و بهانه اي باقي نيست؛ در همين افكار بودم كه مقايسه كردم برخي موارد را با خواسته هاي رهبري؛ بحمدالله در بسياري از موارد به سمت هدف حركت مي كنيم؛ در برخي موارد زودتر از موعد به چشم اندازها رسيده و يا در حال رسيدن هستيم؛ در برخي موارد نيز شتاب ما مناسب هست؛ ولي ديدم زمينه هايي هست كه ما سرعت بسيار كندي داريم و در برخي موارد بسيار كم نيز ما به كل هدف را گم كرده ايم؛ عليرغم اينكه راه براي ما مشخص است؛ در مسيرهايي گام مي گذاريم كه نبايد...

مسائل ناگواري نيز كه اتفاق مي افتد از جمله همين مصداق هاست؛ اين كه اختلاسي با آن عظمت روي مي دهد؛ اينكه به راحتي بعد از اختلاس برخي به راحتي كنار مي كشند؛ اينكه برخي به راحتي در مسندهاي بالا تكيه مي زنند و هركاري كه دلشان مي خواهند انجام مي دهند؛ به راحتي از سخن رهبري مي گذرند؛ از خود حكم و فتوا صادر مي كنند؛ اينكه برخي از آن گفتمان و از آن راه راست به راحتي و بسيار زود منحرف مي شوند؛ اينكه در مسائل فرهنگي كه به نظر من مهم ترين دغدغه امروز ماست؛ معلوم نيست عليرغم وجود اين همه نهاد فرهنگي به كجا مي رويم و كارهاي فرهنگي تكراري و ظاهري شده است و در بيشتر موارد تاثير پذيري لازم را ندارد و در كشور اسلامي ما ؛ در كشوري كه مردمش به خاطر آرمان ها و اهداف انقلابي شان خون داده اند؛ هنر و اجتماع ما چرا اينگونه است؟!

اين ها را نگفتم كه سياه نمايي شود؛ من دست گذاشتم روي نقاط ضعف كه شايد يادآوري باشد و براي برطرف كردن آن چاره انديشيده شود. وگرنه اين ها در مقابل سيل نقاط مثبتي كه در كشور وجود دارد بسيار ناچيزند. و بديهي است كه ايده آل مطلق فقط خداوند است و هر جا و هركاري عاري از عيب و نقص نيست. ولي همين ها را هم بايد گفت تا برايشان چاره اي انديشيده شود؛ اينكه چشم خود ببنديم و بگوييم همه چيز عالي است؛ نيز به نظر من بسيار ناگوار و شايد بدتر هم باشد.

براي مثال توانمندي هاي بسيار خوب ما در برخي علوم مثل علوم پزشكي؛ شيمي؛ نانو؛ فناوري هسته اي؛ جنگال؛ مخابرات؛ سايبري و ... و ... كه همگي نشانگر قدرت و اقتدار ميهن عزيز ما هستند.

از بحث خودمان دور نشويم! اينجا بوديم كه چرا بايد چنين اتفاقاتي بيافتد و چه راهكاري براي اين موضوع داريم و چه كار كنيم كه سرعت و شتاب ما مشخص باشد و هدف را گم نكنيم.

يكي از مهم ترين ويژگي هاي پيامبر اعظم(ص) و حضرت اميرالمومنين(ع) دقت در انتصابات بر محوریت شایستگی بود.

حال ما در مسائل اجرايي در كشور چقدر اين موضوع را راعايت كرده ايم؟! به نظر من مديريت در همه موارد يكي از مهم ترين اركان آن موضوع مي باشد و در صورتي كه مديريت صحيح؛ اسلامي و با نخبگي همراه باشد؛ حتي اگر در عصر جاهليت باشي؛ ميتواني حكومت اسلامي آنچناني تشكيل دهي كه هنوز هم عليرغم گذشت چندين قرن؛ بهترين الگوي مديريتي ما مديريت پيامبر(ص) و علي(ع) مي باشد.

پس بهتر است اين بهانه تراشي هايي هم جديداً برخي به آن مي پردازند مثل اينكه ما فرهنگ كافي نداريم؛ تمدن آنچناني در حال حاضر نداريم و  ... را نيز بگذاريم كنار!

از مديريت بسيار سخن رانده شده است و بسيار گفته اند؛ ولي چرا جواب دلخواهمان را نمي گيريم؟!

به عقيده من ما يك مشكل اساسي در اين مورد داريم كه در اين موضوع هم علت اين مشكل بعضاً بي توجهي به فرمايشات مقام معظم رهبري و همان مديريت اسلامي مي باشد.

معمولاً در انتصابات و انتخاب مسئولين و به خصوص مسئولين اجرايي ما به اين نگاه نمي كنيم كه پيامبر(ص) و حضرت علي(ع) چگونه انتصاب مي كردند؛ به اين نگاه نمي كنيم كه امام خميني(ره) چگونه فرماندهان و مسئولين خود را بر مي گزيدند و محك مي زدند؛ به اين دقت نمي كنيم كه امام خامنه اي چگونه و بر چه اساسي مسئولين و فرماندهان خود را برمي گزينند.

ديدگاه بسياري از مديران ما متاسفانه فقط سياسي محض شده است كه به نظر من آسيب بسيار بزرگي مي باشد؛ معمولاً من كه مدير هستم (در واقع نيستم؛من نوعي) فقط به اين نگاه مي كنم كه چه كسي در انتخابات بسيار از من حمايت كرده است؛ يا چه كسي براي من سخنراني كرده است و يا چه كسي بيشتر از من تعريف و تمجيد مي كند! آفتي كه الاًن متاسفانه دارد همه گير مي شود و راه رسيدن به پست هاي بالاتر شده است.

به عقيده من براي انتخاب يك مدير لايق و توانمند بايد از دو ديدگاه اين موضوع بررسي شود كه ما براي اين موضوعات هم كمي فكر كرده بوديم ولي خيلي كمرنگ شده است.

يكي بحث نخبگي؛ توانمندي علمي در زمينه مديريتي؛ فكر باز و نيروي جواني با تركيب تجربه است. يعني اينكه ما در انتخاب مديران به اين دقت نظر داشته باشيم كه مديران ما مي بايست نخبه ترين افراد باشند؛ نخبه كه ميگويم فكرمان را به تعاريف متعددي كه هرسازمان براي خود دارد منعطف نكنيم؛ منظورم در اين موضوع كسي هست كه داراي فكر باز؛ باهوش و با سياست بوده و در عين حال در زمينه مديريتي خود سواد كافي و در صورت امكان داراي تجربيات علمي و پژوهشي باشد.

اما نكته اي كه همه از آن دم مي زننند ولي در عمل آن چيزي كه بايد را نمي بينيم ؛ استفاده از جوانان و نيروي جواني است. ما عادت كرده ايم براي انتخاب مسئولين و مديران برويم دنبال كساني كه سوابق آنچناني داشته باشند( نه به خاطر سوابق و تجربيات بخاطر اينكه شايد بعدها به درد ما بخورند) و اگر جواني باسواد و باهوش و نخبه و  با ايمان را هم ببينيم اول از او مي پرسيم ؛ خوب قبلاً شما چه جاهايي مديريت داشته ايد؟!  نمي گويم در همان ابتدا مديريت هاي كلان و يا نقاط حساس به دستشان سپرده شود؛ ولي حداقل اين هست كه از رده هاي پايين و مياني شروع شود و در صورت اثبات خود؛ كمك شود تا در رده هاي بالاتر استفاده شود؛ متاسفانه امروزه استفاده از جوانان در امور و مديريت ها و ... نيز فقط به يك سخن تكراري و شعار انتخاباتي بدل شده است؛ اگر هم استفاده مي شوند كه خيلي كم است از فرزندان افراد صاحب نفوذ ومديران قبلي (از لفظ آقازاده زياد دوست ندارم استفاده كنم) كه توانمندي خاصي هم ندارند -كه اگر داشته باشد اشكالي ندارد -  استفاده مي شود و يا خداي نكرده از اقوام و آشنايان و سفارش شده هايي كه توانمند نيستند .

استفاده از نيروي جواني به معناي حذف افراد با سابفه و تجربه نيست كه بالعكس؛ بايد محيط طوري مهيا باشد كه هم جوان كسب تجربه كند و اين نيروي جواني به خوبي استفاده شود و هم اينكه تجربيات افراد باسابقه و با تجربه تر نيز منتقل شود.

داشتن سواد و علم كافي در رشته ي خود و همچنين سواد مديريتي نيز موردي است كه نبايد از آن غافل شد؛ يعني هم در زمينه مديريتي علمي كافي داشته باشد و هم در مباحث مديريتي. امروزه همچون موارد قبلي به اين نگاه نمي كنيم كه يك براي مثال يك ليسانس زيست شناسي بدون هيچ گونه تجربه و سواد مديريت و... چگونه بايد براي مثال يك اداره كل مربوط به امورات فرهنگي يا هنري را بايد اداره كند؛ فقط چون ايشان در زمان انتخابات براي ما ستاد زد و با ما بود و يا از ما بسيار تعريف مي كند؛ بايد مدير آن قسمت باشد ...

همچنين نكته بسيار مهم ديگر  اينكه فرد داراي فكر باز؛ باهوش و نخبه باشد؛ اين كه يك فرد بتواند در مواقع حساس تصميم صحيحي اتخاذ كند بسيار مهم و حياتي است.

همچنان كه مي بينيم تمامي فرماندهان و مديراني كه توسط پيامبر(ص) و حضرت علي(ع) انتخاب مي شدند؛ اين خصايص را داشتند.

اما مورد ديگري كه مي بايست بسيار بر آن تاكيد نمود و جزو مهم ترين مصداق ها و موارد در انتخاب است؛ داشتن ايمان؛ تعهد و تفكر بسيجي؛جهادي و انقلابي است كه اين مورد ديگر كاملاً مي توان گفت امروزه رنگ باخته است. انسان هرچقدر هم كه در علم خاصي سواد داشته باشد؛ ولي به چيزي اعتقاد نداشته باشد؛ ايمان محكمي نداشته باشد و يا تفكر انقلابي نداشته باشد؛ نمي توان به اواعتماد نمود و مديريي را به او سپرد؛ چرا كه اگر معتقد نباشيد؛ براي او اهميتي ندارد كه در زيرمجموعه او اختلاسي مي شود يا اتفاقي مي افتد و يا اصلاً بقيه مردم و اينكه چه ممكن است بر سر آنان آيد؛  لذا به راحتي از خيلي از مسائل كه دغدغه ما هست مي گذرد ؛بيت المال زياد اهميتي ندارد - اگر خودش خيلي كارها براي خودش انجام ندهد؛ از بيت المال براي خود هزينه نكند؛ خود اختلاس نكند و...-  اما موردي كه من از همه مواردي كه در اين مقاله بدان اشاره كردم؛ بيشتر تاكيد مي كنم؛ داشتم همان روحيه جبهه و جنگ است. داشتن تفكر بسيجي؛ جهادي و انقلابي.

چه شد كه آن روحيه در ما كمرنگ شد؟! چه شد كه جملات شهيد همت يادمان رفت كه فرمود اگر همه كارهايمان-حتي حرف زدن مان- براي خدا باشد پيروزيم؟! چه شد كه يادمان رفت بعضي كارها را مي شود ميان بر رفت؟! چه شد كه يادمان رفت مي توان هر از چندگاهي بدون داشتن امكانات و تجهيزات آنچناني دست به كارهاي بزرگ زد؟!! چه شد كه آن روحيه در ما گم شده است؟!

امروز كمتر مدير و مسئولي را مي بينيم كه با اين تفكر كار كند؛ مدام نگويد: نمي گذارند؛ نمي شود؛ ما خواستيم انجام دهيم ولي نگذاشتند؛ امكانات و تجهيزات چنان و چنين نباشد نمي شود؛ ما قبلاً هشدار داده بوديم! فلان گروه سياسي كار ما را خراب مي كند و اجازه نمي دهند ما كار كنيم و ...

كمتر مدير يا مسئولي را مي بينيم كه واقعاً در مكتب بسيج بزرگ شده باشد؛ چون بسيجي  ها آنقدر بي ادعا و صاف و ساده هستند و مي دانند كه اگر مسئوليت قبول كنند؛ زحمتش برايشان بيشتر است كه ادعايي ندارند؛ پارتي آنچناني ندارند؛ بيخود و بي جهت از كسي مدام تعريف نمي كنند و پاي ارزش ها ايستاده اند كه اصلاً به دردسرش نمي ارزد مديراني از آنان انتخاب كرد؛  الان چشمان عادت كرده است كه مديران را فقط در همايش هاي مرتبط با بسيج با ژست هاي بسيجي و چفيه در همايش ها ببينيم. در حالي كه شهدا و ايثارگران ما هميشه چفيه را در گردن داشتند و دارند ...

اگر تفكر انقلابي و جهادي بوجود آمد؛ مديران ما جهادي فكر كردند؛ آن موقع است كه به عقيده من بسيار به ايده آل نزديك شده ايم. آن موقع هست كه ديگر همه دنبال پست و مقام هم نيستند؛ بلكه سختي مسئوليت بيشتر از شيريني آن هست. همانطور كه شنيده ايم؛ در حكومت مهدوي ؛ امام زمان(عج) به قدري در اين مسائل سختگير خواهند بود كه ديگر براي پست و مقام دست وپا كه نمي شكنند؛ به خاطر سختي مسئوليت و زحمات بيشتر آن دنبال آن هم نيستند...

البته نكته اي كه نمي توان از آن گذشت اين است كه همچنان كه در هركاري احتمال وجود خطا و اشتباه وجود دارد؛ ما هم ممكن است در اين مورد دچار اشتباه شويم- در انتخاب فرد مناسب براي منصب خاصي- ولي همه مديران بايد ارزيابي شوند و محك بخورند تا اين مورد نيز مشخص شود. البته تا سخن از ارزيابي يا محيط اداري يا .... مي شود؛ همه اذهان به سوي فرهنگ غربي مي رود واينكه ببينيم آن ها چگونه اين كارها را انجام مي دهند تا ما هم رونوشت آن را سرلوحه قرار دهيم.در حالي كه مد نظر من در تمامي موارد فوق مثل ارزيابي ؛ با الگوي اسلامي است. شاد هم اين ضعف ما باز مي گردد به مابحث علوم انساني كه نتوانسته ايم آنطور كه بايد و شايد الگوي اسلامي و نظريات اسلامي را پياده سازي كنيم كه اين هم به همان موارد بالا برمي گردد و تفكر جهادي مي خواهد ...

منبع: وب نوشت هاي جلال الدين صدري

... این حرکتِ ایمانى است، این حرکتِ قلبى است؛ این چیزى است که انگیزه‌ى خدائى در آن وجود دارد؛ دست قدرت خداست، دست اراده‌ى الهى است؛ این چیزها دست من و امثال من نیست. دلها دست خداست. اراده‌ها مقهور اراده‌ى پروردگار است. وقتى حرکت خدائى شد، براى خدا شد، اخلاص در کار بود، خداى متعال اینجور دفاع میکند. لذا میفرماید: «انّ اللَّه یدافع عن الّذین امنوا». این را دشمنان نظام اسلامى نمیفهمند، تا امروز هم نفهمیدند؛ لذا تهدید میکنند،

رهبر انقلاب فرمودند فتنه 88 یک بیماری بود که با حضور عظیم مردمی دفع شد، ما باید این بیماری را تحلیل کنیم و ببینیم چگونه پس از یک دهه در نظام پدید آمد و اقدامات پیشگیرانه بعدی چیست. ‌بیماری وابستگی به کفر، الحاد و نفاق، بیماری پیمان شکنی با مردم و نظام، بیماری به دام دشمن افتادن در اثر فقر در تحلیل قضایا ازجمله آفاتی است که باید آسیب شناسی شود، طبیعی است این بیماری با حضور آگاهانه و هوشمندانه مردم در عرصه‌های سیاسی معالجه می‌شود .

 یکی از برکات عزاداری سیدالشهداء(ع) حماسه 9 دی بود، این حماسه، جریان فتنه را به احتضار انداخت و موجب وحشت و اضطراب سران فتنه شد.

مردم ایران اسلامی در روز نهم دی اثبات کردند که هرجا نظام اسلامی و ارزش‌های انقلابی را در خطر ببینند، به میدان خواهند آمد و مجال را از اندک فتنه‌گران دشمن دین و میهن اسلامی خواهند گرفت.

  دشمنان نظام اسلامی ایران بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته به دنبال تسویه حساب نهایی با انقلاب اسلامی ایران بودند

متاسفانه دشمنان با همراهی برخی از فریب خوردگان سیاسی قصد داشتند به ریشه های انقلاب و نظام اسلامی ایران ضربه بزنند ولی مشاهده کردیم که ملت ایران اجازه چنین حرکتی را به آنها ندادند.

خاستگاه‌ دینی انقلاب اسلامی و روحیه دین‌مدارانه ملت ایران، پشتوانه مردمی نظام مقدس جمهوری اسلامی و ولایت‌مداری و پیوند ‌ناگسستنی امام و امت، محورهای اصلی خلق این حماسه عظیم بودند که باید مورد تبیین و تحلیل قرار بگیرند.

این مطلب خاطره کوتاه و ناب از فرمانده دریا دل لشکر27 محمدرسول الله (ص) سردار شهید حاج «سعید مهتدی» از عملیات آبی - خاکی خیبر که به محضرتان تقدیم می کنیم. خوشا به سعادت او و یاران سفر کرده اش در آن پرواز جاودانی به آسمان قرب ربوبی، رسیدن شان به سدره المنتهای سعادت ابدی و نشستن بر سفره ضیافت الهی قبیله نور خواران و نور آشامان.

مامور سرشماری: سلام مادر، از سازمان آمار نفوس و مسکن مزاحم میشم

مادر: سلام بفرمایید

مامور سرشماری: شما چند نفرید؟

مادر: سرش را پایین می اندازد و سکوت می کند!

بعد لحظاتی سر بلند می کند می گوید: آقا میشه خونه ما بمونه برای فردا ؟

مامور سرشماری: چرا مادر؟

مادر: آخه شاید فردا از پسرم خبری برسه

     ......

تو را از مرگ می‌ترسانند!
و چه نادانند آنهایی که فکر می‌کنند می‌توانند عاشقان شهادت را از عشقشان بترسانند!

 و دشمنانت بدانند که همه ما "قاسم سلیمانی هستیم" و این را فریاد می‌زنیم،
به زبان‌های مختلف،تا در آینده نگویید که نشنیدیم!

   همه ما قاسم سلیمانی هستیم.
We're all Qassem Suleimani.
نحن جميعاً قاسم سليماني.
כולנו, קאסם סוליימני.
Nous sommes tous, Qassem Suleimani.
Wir sind alle, Qassem Suleimani.
Siamo tutti, Qassem Suleimani.
Мы все, Касем Suleimani.
ہم سب ہیں،قاسم سلیمانی.
Biz, tüm Kassam Süleymani konum.
हम सभी कर रहे हैं, Qassem Suleimani.
Είμαστε όλοι, Qassem Suleimani.
Vi er alle, Qassem Suleimani.
Lorem omnes Qassem Suleimani.
Sisi ni wote, Qassem Suleimani.
Сви смо, Кассем Сулејмани.

 آری؛
همه ما قاسم سلیمانی هستیم.

هنگامی که کمک های مردمی را جمع آوری می کردیم، به قلک پلاستیکی کوچکی بر خوردم. با تعجّب آن را تکان دادم. می اندیشیدم که چقدر پول در آن جا می گیرد؟ 100 تومان، 200 تومان؟ یا...

قلک را شکافتم، در لابه لای سکه ها برگه ای را یافتم. در آن، چنین نوشته بود: «بسم الله الرحمن الرحیم. من کودکی هشت ساله هستم. پدر و مادرم به من قول داده اند در ازای هر نمره 20، بیست تومان به من جایزه بدهند من هم تصمیم گرفتم بهتر درس بخوانم تا نمره 20 بگیرم و تمام جایزه هایم را به شما رزمندگان هدیه کنم.«

با خواندن نامه، اشک در چشمانم حلقه زد.

به خاطر روح بزرگ که در کالبد کوچک این کودک هشت ساله یافتم، از خودم خجالت کشیدم